Artikels & Filmpjes

Life of a Beachdog

When Rex and I first met on his private Mexican beach, I thought he was just a nippy puppy like the many I’d encountered before. I wouldn’t have guessed that this barely one year old mutt would have such an impact on my view of the way we (by ‘we’, I refer to the majority of people in Western society) interact with dogs in general, during the few days we were about to spend together.


Rex, along with old uncle Snoopy, was hired as a beachdog by the people who inhabit this beach. A life as a beachdog means mostly free range and more than occasional food in return for loyalty to the safeguarding of the appointed territory.

On about a mile of shoreline, Rex had more or less ten neighboring beachdogs. These each patrol their territory, ranging from the beach to a small stretch into the jungle, and often encounter one another while on duty. Play and squabbles are daily occurrences, but dog on dog aggression is rather rare, unless people force two or more dogs onto the same territory or some dreamy tourist wanders the beach with his or her own suburban designerbreed.

After getting acquainted with Snoopy and Rex, I was granted permission by both to hang out on their property for a week. Both of them caught my interest from day one, because of the way they differ from the dogs we (you and I) share our lives with every day. Dogs like Snoops and Rex spend their days mostly in precious and complete freedom, limited in human interference. Most beachdogs aren’t ‘trained’ the way we ‘train’ our dogs (or bribe them into pointless behaviors, depending on how you perceive training), and associate people only with food, the occasional playful roughhousing and belly rubs. They differ entirely from our own pets, in that they are nearly always free to make their own choices.

Snoops mostly did what you’d expect a senior dog to do: spending hours a day flat on the beach, while squinting at the scents blowing in from the ocean. Unless an unknowing stranger strolled by the beach. Then Snoops would get up and revive his no-nonsense core, often causing the unwelcome two-legged to hasten his sandy stride, which I amusingly appreciated.

Rex, on the other hand, had already established a reputation as a nuisance to both his owners and his caretakers. He nipped, bit (playfully yet annoyingly intense), jumped up, scratched and stole. When resolutions were made to lock him in or chain him up, he drove everyone mad with his constant barking. Thus, it was decided to choose the lesser of evils, and leave Rex to roam like the other dogs, in high hopes of him taking an example to his wise neighbors.

Needless to point out, Rex and I were bound to become besties. By the time his nose touched my toes, Rex had reached puberty, though his nipping was still a very, very persistent trait. (See, it’s not always the human’s fault. Sometimes dogs just do what dogs do, until we turn it into a problem.)

So here it was. Here was my chance to observe what dogs choose to do when no one tells them what to do.

More than anything, Rex liked to nap. This took in more than eighteen hours a day, easily. Sometimes he’d startle awake and bark at a raccoon (he had yet to distinguish the real threats from the false ones), and sometimes he’d disappear for hours at a time underneath a shadowy bush.

If Rex wasn’t napping, he was gazing. Sitting by the beach, (actual sitting, a behavior that is now widely believed to occur only by dogs who have been trained to do so, or who are otherwise ill or experiencing some form of discomfort). Young, healthy Rex gazed at the smells coming in from the ocean and the rest of the bay. His eyes lingered by the movement of another dog in the far distance, or by birds floating overhead.

Third, Rex scavenged for food. He’d hop onto his caretakers’ table at lunch, or follow us into a restaurant where we all enjoyed a mighty fine dinner together.

Fourth, Rex played. He’d ambush me and jump up at me like a mad dog, and trot off with his cheeky grin as I was left trying to find my sunglasses back in the sand. He’d bump into me and intice me to play with his sloppy play bows, to run after each other, wrestle playfully or pretend to guard some shell or washed up corral as the other tried to steal it. Snoopy, my amigas and I took turns and appreciated the welcome rest within this arrangement.

Yes, he nipped and jumped up, and yes, I left Mexico with an extra scar or two, but like most dogs, Rex mostly calmed down almost immediately after I did. I’d sit down, push my toes down the sand and pull him onto my lap, where he curled up and sucked my thumb like a babe. This was Rex’s fifth main activity: lovins.

He’d lick my chin, ears back and lovey eyed, and snooze while I gently stroked his face, neck, belly and flanks.

The most beautiful part of Mexico, to me, wasn’t the turquoise beach, white sand and clownfish. It wasn’t the funny trot of a guana in the morning or the not so distant sounds of a waking jungle. It wasn’t the hammock between the palm trees, or even the taste of authentic tacos by the beach, and that’s saying a lot.

To me, the most beautiful part of Mexico, was Rex. It was calling out for him first thing in the morning, and watching him perk his silly ears on the other side of the bay, before running up to me. It was attempting to relax during a beach massage, only to be interrupted by my amigo who didn’t quite trust the stranger hovering over and touching me. It was going to dinner with my amigas and amigo, and everyone acting like it was the most natural thing to share my dinner with my boy, without him even wearing as much as a collar. It was watching him trot in front of us on our way to margarita time, and watching him play with his buddies while we ate and sipped. It was randomly chasing each other, or gazing at the silent waves. It was pulling him onto my lap, so we could sit still while watching an enormous tortuga emerge from the vast blueness onto shore.

Most of all, it was knowing that the choices were all his. He chose our friendship, as much as I did. Our moments were genuine and pure. No fences, no leashes, no expectations, no commands. Just a girl and a dog, with the world washing up at our feet.

I won’t go back to visit Mexico. I’ll go back to visit Rex, mi amigo Mex.



Our best teacher, is always the dog himself

I get it, why people are mostly confused once stepping inside the world of dog psychology. Books tell you one thing, trainers another. And there you are, dazed and confused, looking into the knowing eyes of the only one who is trying to convey you some truth.

Dogs have always been my best teachers. They all leave their mark on my experience, and together they shape what I try to translate towards people who’d like to learn what they’re all about.

Like Jésu, for instance. Here’s a short video on What Jésu taught me.


5 redenen om voor adoptie te kiezen


Als mensen aan honden uit het asiel denken, beelden ze zich vaak onhandelbare, depressieve of ongezonde honden in. Echter is het tegendeel de realiteit. Meer nog: alle honden die in het asiel terechtkomen, waren ooit pup. De kans is groot dat ze als rashond werden aangekocht, en later werden afgestaan.

De redenen waarom honden worden afgestaan, zijn uiteenlopend. Soms klikt zijn/ haar karakter niet met dat van de mensen uit het gezin. Soms gebeurt er iets akeligs, wat het vertrouwen breekt. Vaker liggen banale redenen aan de basis voor een verblijf in het asiel. Onlangs zat er een pup van 9 weken die werd afgestaan omdat hij nog niet zindelijk was. Een andere hond zat er omdat hij groter bleek te zijn geworden dan verwacht.

Vele honden vinden binnen relatief korte termijn een nieuwe thuis. Anderen blijven wachten. En blijven wachten. Omdat ze wat ouder zijn, of minder mooi misschien. Zonde, want ik kan alleen maar voordelen bedenken bij het adopteren van een hond.


  1. Je weet wie je in huis haalt.

Het tegenovergestelde wordt te vaak beweerd als reden om net géén hond te adopteren uit het asiel. Daar sta ik van versteld, want deze honden zijn vaak volwassen en hebben hun karakter grotendeels gevormd. Je krijgt alle ruimte om elkaar te leren kennen, en om daarbij aan te voelen of jullie bij elkaar passen. Je kan de hond nu en dan uithalen om samen een wandeling te maken, je kan wat tijd samen doorbrengen, én je kan aan zijn/ haar verzorgers vragen welke ervaringen zij met deze hond hebben. Op die manier krijg je heel wat meer te weten over je toekomstige best friend, dan bij een enkel bezoek aan een nestje pups.


  1. De hond heeft een geschiedenis.

Ook dit wordt vaak als negatief beschouwd, terwijl een geschiedenis een karakter net versterkt. De hond is meestal al zindelijk en sociaal. Als hij negatieve ervaringen heeft met een bepaald type persoon of dier, dan weet je dat meestal voor je de hond mee naar huis neemt, en dan kun je daarmee rekening houden.

Vele mensen zijn bang dat een geadopteerde hond onverwachts lelijk zal reageren op iets waarmee hij negatieve ervaringen had. Echter is het bij pups én volwassen honden, belangrijk om een goed begrip te hebben van hondentaal voordat je een hond in huis haalt. Vele honden waarbij ik als gedragsbegeleidster terecht kom, zijn honden die als pup zijn aangekocht en ‘plots’ lelijk reageren op een bepaalde prikkel. Wanneer we de taal van de hond begrijpen, kunnen we de subtielste signalen opvangen en daarmee gepast omgaan, zodat zulke escalaties overbodig worden.


  1. De hond zal je des te liever zien.

Van alle honden waarmee ik ooit heb gewerkt en heb samengeleefd, zijn de honden die ik uit het asiel heb gehaald het gekste op me. Ze weten heus wie hen een goed gevoel gaf tijdens die stressvolle periode, en ze weten heus wie hen een beter leven bezorgt. Als jij de hond met respect benadert en de tijd geeft om zich aan te passen binnen zijn nieuwe omgeving, is de kans groot dat jullie band wel erg hecht wordt.


  1. Het is goedkoper.

Als je een hond uit het asiel adopteert, bekostigt de prijs die jij betaalt, de dierenartskosten en basisverzorging. Bovendien steun je een goed doel, en spaar je jezelf enkele honderden euro’s uit.


  1. Het is juist.

Dat voel je. Wanneer je een hond hebt leren kennen en je voor elkaar kiest, dan weet je het. Je voelt het wanneer je samen het terrein af wandelt: een nieuw en beter leven tegemoet. Je hebt op dat moment een leven gered, en je staat op het punt om daarvoor met vriendschap en dankbaarheid beloond te worden. Er is niets mooier dan dat.


Don’t shop. Adopt.

Veilig samenleven met je hond zonder trucjes: het kan!

“‘l école, c’est moi”, zegt Ben, die samenleeft met de American Stafford-mix Eva. Eva is een zachtaardige hond die de vrijheid geniet waar vele honden van dromen. Ze is sociaal, betrouwbaar, en vooral vrolijk gek. Alleen kan Eva niet zitten op commando. Eigenlijk hoeft Eva niets op commando. Dat maakt haar opvoeding zo sterk.
Shewolf praatte met Ben over het nut van gehoorzaamheidstraining binnen de opvoeding van een hond, en over wat een band tussen mens en hond écht solide maakt.

Geniet mee van een fijne ochtend in het park via onderstaande link:

Picknick met Ben & Eva


Hondenfluisteren: letterlijk.

Ineke heeft de neiging om zacht tegen honden te praten. Over de jaren is gebleken dat dit een opvallende kwaliteit is, die inmiddels typerend is geworden voor Shewolfs technieken om met honden te communiceren. In deze video licht Ineke toe waarom het zo belangrijk is om op een rustige, respectvolle manier met je hond te communiceren, zowel qua verbale als non-verbale taal.

Video: waarom Ineke ‘hondenfluisteren’ zo letterlijk neemt.

Schuwheid bij wolfhonden


Voor mensen die vaak met wolfhonden in contact komen, klinkt deze titel bekend. Schuwheid is immers een vaak voorkomend kenmerk van de wolfhond, eentje waar (goede) kwekers aandacht aan besteden bij het selecteren van potentiële ouders en bij de vroege socialisatie van pups.
En toch… Toch lopen we soms figuurlijk wolfhonden tegen het lijf waarbij niets schijnt te baten. Voor socialisatie lijkt zo’n pup immuun te zijn, en als volwassen wolfhond kan de schuwheid omslaan tot angsten en isolatie. Traditionele angsttherapieën zijn hier van weinig belang, omdat de angstige inborst het leerproces in de weg staat. Het lijkt er dan op, dat deze wolfhond louter kan ontspannen in gezelschap van andere (wolf)honden.
Dit type wolfhond doet er typsich langer over dan andere (wolf)honden om in mensen te vertrouwen, ongeacht zijn of haar ervaringen in het verleden. Soms slagen ze erin om enkele individuen te leren kennen en vertrouwen, soms lukt hen dat niet.
Omdat schuwheid bij wolfhonden zulk een vaak voorkomend ‘probleem’ is, houdt het me bezig. Ik plaats ‘probleem’ tussen aanhalingstekens, omdat het louter een probleem is omdat wij deze honden vaak forceren om binnen een menselijke maatschappij te functioneren. De schuwheid van de wolf is namelijk een evolutionair ontwikkelde overlevingsstrategie. De schuwheid van de wolf is de reden waarom de soort vandaag überhaubt nog bestaat. De schuwheid van de wolf zorgt ervoor dat hij ver uit de buurt blijft van de jagers die hem met uitsterven bedreigen: de mens.
Als wij dan wolven met honden kweken tot wolfhonden, is het geen wonder dat we die schuwheid daarin meenemen. Alleen is het soms frustrerend wanneer je als mens je hart en huis opent voor een wolfhond die jou, ondanks al jouw pogingen om hem van jouw goedheid te overtuigen, nooit helemaal vertrouwt.
Hoewel bepaalde manieren van communiceren en samenwerken de schuwheid tegenover bepaalde individuen kan temperen, las ik vanmorgen een stukje informatie dat kan helpen om net die wolfhonden te begrijpen, waartoe we niet schijnen door te dringen.
Het was alweer John Bradshaw die de slaap uit mijn ogen schreef. Hij had het over de socialisatieperiode van de hond, waarbij er een gevoelige periode is tussen de leeftijd van ruwweg 2 weken tot 16 weken. Binnen die leeftijdscategorie leert de hond wat veilig en onveilig is, aan de hand van positieve of negatieve ervaringen.
Een jonge pup die bijvoorbeeld leert dat kinderen fijn en veilig zijn in omgang, zal zich als volwassen hond ook eerder vriendelijk opstellen tegenover kinderen. Als deze pup op jonge leeftijd enkele kinderen leert kennen, zal hij op latere leeftijd deze associatie ook op wezens projecteren die er ongeveer hetzelfde uitzien en hetzelfde ruiken, namelijk andere kinderen. Op deze manier veralgemeent de hond als het ware zijn ervaringen met bepaalde soorten, wat hem tot het sociale wezen maakt dat hij (meestal) is.
But get this: pups van wolven in het wild blijven tot de leeftijd van drie weken in het nest bij de moeder. Pas dan leidt de nieuwsgierigheid hen uit het nest en bij zijn familieleden. Echter duurt dit proces slechts enkele dagen (!), waarna de pup eerder angstig reageert tegenover alle nieuwe individuen die hij leert kennen. Deze angstige reactie markeert het einde van de meest gevoelige periode van de socialisatie.
Voor de wolf is dit een positief aspect, omdat zijn wantrouwen hem eerder voorzichtig maakt binnen nieuwe situaties en nabij nieuwe individuen en soorten, wat van levensbelang kan zijn.
Als we echter de wolf met de hond gaan kruisen tot de wolfhond, lijkt het onvermijdelijk dat we de gevoeligheid van de socialisatieperiode gaan beperken.
Omdat honden pas op latere leeftijd angstig gaan reageren op alles wat onbekend is, zijn ze langer in staat om ervaringen te veralgemenen. Omdat wolven op zeer jonge leeftijd angstig gaan reageren op alles wat onbekend is, zijn ze minder tot niet in staat om ervaringen te veralgemenen naar verschillende individuen van eenzelfde soort, waardoor hun vertrouwen beperkt is tot een klein aantal individuen.
En toch lijkt dit kenmerk bij wolfhonden afhankelijk van het eigen karakter. Sommige wolfhonden zijn goed in staat om op te groeien tot sociale dieren tegenover andere honden en mensen. Anderen, ongeacht hun ervaringen in het verleden, blijven eerder angstig tegenover al het onbekende.

Zou het kunnen dat hun genetisch materiaal hierbij bepalend is?
Zo ja, kan het helpen om nog gerichter te selecteren op het sociale karakter van de ouders, al brengt ons dat misschien verder weg van de kenmerken van het ras?
En zou het een idee zijn om toekomstige levensgezellen van wolfhonden reeds met de pup te laten kennismaken op regelmatige basis vanaf de leeftijd van 3 weken?

Begrip voor de complexiteit van een individu helpt bij het creëren van een meer waardevolle samenleving. Hoe beter we onze hond begrijpen, hoe gerichter we met hem kunnen omgaan. Dit verhoogt op zijn beurt het onderlinge vertrouwen, wat de sleutel is tot een harmonieus familie-gevoel.
Ik nodig u daarom uit om op dit artikel te reageren met uw ervaringen en ideeën over dit onderwerp. Onze vrienden kunnen er alleen maar bij baten.


Een wolf in hondenvacht?

Er ligt een boek op mijn tafel, waarvan ik niet weet wat ik ermee moet. Als ik ernaar kijk, keert mijn maag. Het liefst zou ik het bij het oud papier stoppen. Dan is het weg. Het probleem is alleen, dat ik het keer op keer weer tegenkom op salontafeltjes van radeloze mensen met honden.
In het boek staat dat als een hond tegen je opspringt, hij dat doet om jou te ‘domineren’. Als je eet, eet dan zichtbaar eerst voor je hond, want dat is wat ‘de alpha’ doet. En de ‘alpha’ is per definitie agressief tegenoven zijn ‘ondergeschikten’, dus als jouw hond agressie vertoont, betekent dat dat hij denkt dat hij ‘de baas’ is.

Ik baseer onderstaande bevindingen niet louter op eigen ervaringen en interpretaties, maar op wetenschappelijke onderzoeken die de afgelopen dertig jaar hebben plaatsgevonden, vaak onder leiding van bioloog John Bradshaw. Dankzij deze onderzoeken weten we sinds afgelopen decennia dat onze gedomesiceerde honden weinig interesse hebben in fabeltjes als bovenstaande. Het wordt dan ook hoog tijd dat we er met z’n allen naar beginnen handelen.
“The wolf pack, always the touchstone for the interpretation of dog behaviour, is now known to be a harmonious family group except when human intervention renders is dysfunctional.”
– John Bradshaw

Om te beginnen, werd aangenomen dat het gedrag van honden vergelijkbaar is met het gedrag van wolven, omdat de wolf de voorouder zou zijn van onze gedomesticeerde hond. Aan deze stelling is echter alles fout.
Het gedrag van wolven werd bestudeerd op een willekeurige groep wolven die in gevangenschap werd gehouden. De wolven waren amper of niet verwand, en werden geforceerd om binnen een onnatuurlijke omgeving en met een hoog stress niveau met elkaar te leven. Binnen deze groep werd er inderdaad veel agressie waargenomen, en ontstond er een schijnbare strijd om de ‘alpha’ status, waarbij ‘ondergeschikten’ kruiperig conflicten uit te weg gingen, vaak zonder succes.
Wat we sinds eind jaren 1990 weten, is dat de status ‘alpha’ eigenlijk synoniem is aan een begrip waar wij allemaal wel erg vertrouwd mee zijn, en dat is ouderschap. In de wetenschap spreekt men al jaren niet meer van wolvenroedels, maar van wolvenfamilies. We zien dat wolven in het wild louter een groep vormen als ze met elkaar verwand zijn. Er is dan een ouderpaar met hun kinderen, waarbij er geschillen zijn in leeftijd. Er zijn ouders, kinderen, broers en zussen, nonkels en tantes, en af en toe verschijnt er een stiefmoeder of -vader op het toneel, al is dat erg afhankelijk van de omgevingsfactoren en de individuele karakters.
Binnen deze families is er nauwelijks sprake van rivaliteit. Ouders weten nu eenmaal wat het beste is voor hun gezin. Dankzij hun ervaring weten zij het beste hoe ze de veiligheid kunnen waarborgen, hoe ze hun gezin van voedsel kunnen voorzien en hoe ze hun gezin het beste beschermen tegen gevaar.
Rivaliteit komt wel voor naar vreemde wolven toe, uit andere families. Het kan er dan behoorlijk lelijk aan toe gaan, omdat andere wolvenfamilies concurentie kunnen betekenen voor eigen voedselbronnen.
Het is dus absoluut gedateerd en onjuist om te stellen dat er binnen wolvencommunicatie ‘gestreden wordt om de alpha status’ en dat ‘agressie de norm is binnen communicatie’. Binnen wolvenfamilies heerst er duidelijke, vreedzame communicatie, waarbij kinderen de wijsheid van hun ouders respecteren en volgen.
“The mere fact that two species have considerable overlap in their DNA, does not mean that their behaviour will be the same. (…) A tiny change in DNA can lead to a huge change in behaviour.”
– John Bradshaw

Mensen schijnen er algemeen vanuit te gaan dat de hond rechtstreeks afstamt van de wolven zoals wij ze vandaag kennen. Echter wijst onderzoek uit dat dit niet het geval is, maar dat er sprake is van een gezamenlijke voorouder van wolf en hond, en dat beiden hieruit anders evolueerden. Een beetje zoals wij niet rechtstreeks afstammen van de gorilla, maar dat we wel een voorouder delen.
Dit betekent echter niet dat ons gedragsrepertoire gelijk is aan dat van de gorilla, net zoals het gedragsrepertoire van de hond niet gelijk is aan dat van de wolf.
De wolf van vandaag is in staat om in het wild te overleven, omdat hij natuurlijk op zijn schuwheid is geselecteerd. Wolven zoals wij ze ‘kennen’, zijn met recht mensenschuw, waardoor we pas sinds kort en dankzij huidige tracking systemen in staat zijn om het werkelijke gedrag van de wilde wolf te leren kennen.
Onze honden zijn geëvolueerd tot dieren die in staat zijn om met ons in communicatie te treden. Ze zijn eerder menselijk geselecteerd omwille van bepaalde vaardigheden en uiterlijke kenmerken, wat maakt dat hun gedragsrepertoire zich als het ware heeft aangepast naar succesvolle overlevingskansen binnen de samenleving met mensen.
Hoe sterk een husky qua uiterlijk op een wolf ook mag lijken, vergeet niet dat er tussen de gedomesticeerde hond en de voorouder van de hedendaagse wolf en hond, honderd duizend jaar aan evolutie zit. Hoe de husky de wereld interpreteert en hoe hij daarmee omgaat, kan dus sterk verschillen van de wolf. Het is dan ook onverantwoordelijk om aan te nemen dat beiden innerlijk dezelfde zijn.
“The whole point of having dogs as pets is for them to become friends, not slaves.”
– John Bradshaw

Nu we hebben kunnen vaststellen dat er wel degelijk een verschil is tussen het gedrag van wolven en honden, én dat er bij wolven eerder sprake is van een harmonieuze, vreedzame samenleving in familieverband, kunnen we verder kijken naar wat een hond een hond maakt.
Meestal zien we bij honden die gedrag vertonen dat vroeger als ‘dominant’ werd bestempeld, louter een verhoging van het stresshormoon. Een hond die agressie vertoont, tegen je opspringt, of ander gedrag vertoont dat wijst op negatieve of positieve opwinding, kampt meestal met een gevoel van stress. Het is aan ons, professionele honden coaches, om op een heldere manier en met behulp van recente wetenschappelijke kennis, te achterhalen wat de oorzaak is van deze stress, zodat we de mensen én de honden kunnen begeleiden naar een vriendelijkere, rustigere, veiligere en fijnere samenleving.

De meeste mensen die honden vandaag kopen of adopteren, doen dat omdat ze op zoek zijn naar een trouwe, lieve en grappige vriend. Misschien doen we er goed aan om hen niet te behandelen als kwade wolven in gevangenschap, maar als de vrienden die we vanuit ons buikgevoel aanvoelen. De talloze honden die op zulk een respectvolle, vriendelijke manier worden opgevoed en behandeld, tonen aan dat dit idee helemaal niet zo gek is als het lijkt.
“Trust your gutt.”
– Ineke Vander Aa