Artikels & Filmpjes

Hoe doe je dat, rust creëren?

‘Hoe komt het, denk je, dat die honden zo rustig zijn bij de geiten?’

Ik at mijn mond leeg, en dacht na. De geiten zijn er nu een week, en hoewel ik hen nog gescheiden houd uit vrees van wat die scherpe horens kunnen aanrichten, geniet ik ervan om te zien hoe de honden en geiten aan weerszijden van de omheining bij elkaar liggen, en door de spleetjes neuze-neuze doen.

‘Ik denk,’ zei ik, ‘dat ze zien dat ik voor hen zorg, en dat ze daardoor begrijpen dat de geiten nu deel uitmaken van het gezin. Dat we ze met z’n allen verzorgen en beschermen. Zo was dat met de poezen ook. En met de kippen.’

Maria legde haar lepel neer en gniffelde. ‘Ik denk,’ antwoordde ze, ‘dat als mensen je dat hoorden zeggen, ze zouden denken dat je een beetje tureluut bent. Maar ik denk ook dat het zo is, wat je zegt, net omdat jij daar zo van overtuigd bent.’

Granted, ik spendeer zoveel tijd met mijn dieren dat ik soms vergeet hoe ik overkom bij soortgenoten.

‘Misschien geloof je het zelf zo hard, dat je het met je hele houding toont, waardoor de honden zelf het ook gaan geloven. Of in ieder geval beïnvloed worden door die rustige, zorgende houding.’

‘Misschien.’

We lachten om de absurditeit die geurde naar waarheid, en lepelden verder in ons soepkommetje.

Ik heb de honden niet getraind om de kippen met rust te laten. Ik heb de honden ook niet getraind om de geiten leuk te vinden. De geiten train ik evenmin, want we leren elkaar nog maar pas kennen.

Hoe je dat doet, honden in de praktijk rustig leren zijn, is een vraag die me telkens met verbazing treft. Het is zo klaar als het water dat mijn geiten drinken.

Rust initieer je zelf. Wanneer ik op mijn honden roep dat ze niet mogen blaffen naar de geit die ik van het kippenhok tracht te duwen, verzet de geit zich en blaffen we er met z’n allen op los. Als ik toon hoe fijn het is op de alternatieve klimtoren, komt de geit vanzelf en zwijgen de honden omdat het conflict verdwijnt. Als de hond bij de geit gaat liggen, en beiden genieten de veiligheid en voorspelbaarheid van stilte en ruimte (lees: ontsnappingsmogelijkheden), blijven ze allebei liggen. De sik van de geit wiegt onder het gezellige herkauwen, en de hond kijkt ernaar. Hoe meer de honden naar de geiten kijken, hoe beter ze ze kunnen voorspellen, en hoe veiliger ze lijken. Hoe meer de geiten en de honden naar elkaar kijken, hoe meer beide partijen leren over de taal van de andere, en hoe beter ze met elkaar leren communiceren.

Misschien komt dat omdat ze zien dat ik wel erg vaak bij de geiten zit, dat ik naar ze kijk, en dat de geiten naar mij terug kijken. Dat we rustig samenzijn, conflicten vermijden en affectie vertonen. Misschien is het omgekeerd, en laat ik me inspireren door de honden hun manier om de Witte Wezens te ontdekken.

In ieder geval heeft Maria gelijk. Tureluut of niet, alles begint met onze gedachten. Als die overtuigende rust uitstralen in je handelingen, komt de rest vanzelf.

FullSizeRender (4).jpg

Advertisements

The Price of Freedom

Continuing ‘Life of a Beachdog’ (previous article):

 

Ay amigo,

Yesterday, I was told you had been hit by a car and were killed by it. No one seems to know exactly when this happened, or how, or whether you suffered or died instantly. What happened to your remains, I do not know.

Another dog lost in traffic, some might say, but to me, your life was worth no less than a child’s. My own kind often thinks I’m crazy for it, but it’s all a matter of perspective. See, in my own turn, I regret ignorance concerning your learning abilities, personality traits, communication skills and emotional development, including the ability to love and care for. There’s no need to pretend otherwise: your life was unique and valuable.

Your passing made me feel guilty at first. I left you there. I left you to wander in complete freedom, trusting local caretakers to keep an eye on you. A life of freedom contains risks, of course, but I figured you were happier than most dogs I meet, so it would have been cruel to lock you up or convince your owners to allow you to hop on a plane with me to crowded Europe.

Then, I spent the night considering the advantages and disadvantages of free range dogs in different parts of the world, and it left me with this question: for all the natural aspects of free range dogs, is there still room for them within our ever increasingly overpopulated society?

Population brings traffic. Increasing population in areas like Tulum, means an increase in tourism, and even more traffic. As the species that created dependency in dogs, isn’t it our responsibility to keep them safe within this development? And what does it say about our society, if keeping them safe means constantly limiting their freedom?

How often do I warn my clients for the dangers of letting dogs off leash? And how persistantly do I encourage them to keep them on long leads, even if it strokes against my gutt feeling that dogs, just like any other creature, value freedom?

And, more directly: how can we offer our dogs the happiness that a sense of freedom brings, in combination with keeping them safe from the dangers that come with overpopulation?

We could compromise by offering our dogs a freedom of choice. A choice between a walk or a lazy evening. A choice between a chew bone or a cookie. A choice of direction during walks. A choice of sniffing spots during walks. A choice of speed during walks, at least for a little while until we’re out of breath. A choice of affection or me-time.

And maybe we could compromise by offering our dogs a freedom of movement. To potty train them and teach them to be safely alone, so they don’t have to spend any time cooped up in some kennel. Or maybe we should take it a step further, and avoid for them to be alone most of the time, because frankly, I’m sure most dogs merely tolerate being alone.

Maybe we could offer more freedom of communication, when allowing our dogs to display signs of discomfort, and respecting their boundaries. Even if it means that, yes, growling would be allowed, because it is a clear sign that our dogs attempt to communicate and avoid escalations of conflicts.

Maybe we could offer them a sense of adventure, by taking them out to explore new territory once in a while. Get into the car (how ironic) and leave for a day: wander the woods or walk Flander’s Fields together. And maybe it wouldn’t be so bad to practice on calling our dogs to return on request and contain their prey drive, so we can allow them to run off leash safely now and again.

What do you think?

Should I have taken you with me to Belgium, Rex? You’d be out here, silently eyeing my chickens, I’m sure. You’d have your belly full with kibble, and would have grown into a goofy old dog, ever at my side. But you wouldn’t have been the way I will always remember you now: with your paws in the ocean, and your nose in the air, slowly trotting off into freedom, until you next chose to come nuzzle me.

I’m grateful you passed through my life, baby Rex, mi amigo Mex.

FullSizeRender (2)

Life of a Beachdog

When Rex and I first met on his private Mexican beach, I thought he was just a nippy puppy like the many I’d encountered before. I wouldn’t have guessed that this barely one year old mutt would have such an impact on my view of the way we (by ‘we’, I refer to the majority of people in Western society) interact with dogs in general, during the few days we were about to spend together.

18839161_10213660549087238_2698870900177280782_n

Rex, along with old uncle Snoopy, was hired as a beachdog by the people who inhabit this beach. A life as a beachdog means mostly free range and more than occasional food in return for loyalty to the safeguarding of the appointed territory.

On about a mile of shoreline, Rex had more or less ten neighboring beachdogs. These each patrol their territory, ranging from the beach to a small stretch into the jungle, and often encounter one another while on duty. Play and squabbles are daily occurrences, but dog on dog aggression is rather rare, unless people force two or more dogs onto the same territory or some dreamy tourist wanders the beach with his or her own suburban designerbreed.

After getting acquainted with Snoopy and Rex, I was granted permission by both to hang out on their property for a week. Both of them caught my interest from day one, because of the way they differ from the dogs we (you and I) share our lives with every day. Dogs like Snoops and Rex spend their days mostly in precious and complete freedom, limited in human interference. Most beachdogs aren’t ‘trained’ the way we ‘train’ our dogs (or bribe them into pointless behaviors, depending on how you perceive training), and associate people only with food, the occasional playful roughhousing and belly rubs. They differ entirely from our own pets, in that they are nearly always free to make their own choices.

Snoops mostly did what you’d expect a senior dog to do: spending hours a day flat on the beach, while squinting at the scents blowing in from the ocean. Unless an unknowing stranger strolled by the beach. Then Snoops would get up and revive his no-nonsense core, often causing the unwelcome two-legged to hasten his sandy stride, which I amusingly appreciated.

Rex, on the other hand, had already established a reputation as a nuisance to both his owners and his caretakers. He nipped, bit (playfully yet annoyingly intense), jumped up, scratched and stole. When resolutions were made to lock him in or chain him up, he drove everyone mad with his constant barking. Thus, it was decided to choose the lesser of evils, and leave Rex to roam like the other dogs, in high hopes of him taking an example to his wise neighbors.

Needless to point out, Rex and I were bound to become besties. By the time his nose touched my toes, Rex had reached puberty, though his nipping was still a very, very persistent trait. (See, it’s not always the human’s fault. Sometimes dogs just do what dogs do, until we turn it into a problem.)

So here it was. Here was my chance to observe what dogs choose to do when no one tells them what to do.

More than anything, Rex liked to nap. This took in more than eighteen hours a day, easily. Sometimes he’d startle awake and bark at a raccoon (he had yet to distinguish the real threats from the false ones), and sometimes he’d disappear for hours at a time underneath a shadowy bush.

If Rex wasn’t napping, he was gazing. Sitting by the beach, (actual sitting, a behavior that is now widely believed to occur only by dogs who have been trained to do so, or who are otherwise ill or experiencing some form of discomfort). Young, healthy Rex gazed at the smells coming in from the ocean and the rest of the bay. His eyes lingered by the movement of another dog in the far distance, or by birds floating overhead.

Third, Rex scavenged for food. He’d hop onto his caretakers’ table at lunch, or follow us into a restaurant where we all enjoyed a mighty fine dinner together.

Fourth, Rex played. He’d ambush me and jump up at me like a mad dog, and trot off with his cheeky grin as I was left trying to find my sunglasses back in the sand. He’d bump into me and intice me to play with his sloppy play bows, to run after each other, wrestle playfully or pretend to guard some shell or washed up corral as the other tried to steal it. Snoopy, my amigas and I took turns and appreciated the welcome rest within this arrangement.

Yes, he nipped and jumped up, and yes, I left Mexico with an extra scar or two, but like most dogs, Rex mostly calmed down almost immediately after I did. I’d sit down, push my toes down the sand and pull him onto my lap, where he curled up and sucked my thumb like a babe. This was Rex’s fifth main activity: lovins.

He’d lick my chin, ears back and lovey eyed, and snooze while I gently stroked his face, neck, belly and flanks.

The most beautiful part of Mexico, to me, wasn’t the turquoise beach, white sand and clownfish. It wasn’t the funny trot of a guana in the morning or the not so distant sounds of a waking jungle. It wasn’t the hammock between the palm trees, or even the taste of authentic tacos by the beach, and that’s saying a lot.

To me, the most beautiful part of Mexico, was Rex. It was calling out for him first thing in the morning, and watching him perk his silly ears on the other side of the bay, before running up to me. It was attempting to relax during a beach massage, only to be interrupted by my amigo who didn’t quite trust the stranger hovering over and touching me. It was going to dinner with my amigas and amigo, and everyone acting like it was the most natural thing to share my dinner with my boy, without him even wearing as much as a collar. It was watching him trot in front of us on our way to margarita time, and watching him play with his buddies while we ate and sipped. It was randomly chasing each other, or gazing at the silent waves. It was pulling him onto my lap, so we could sit still while watching an enormous tortuga emerge from the vast blueness onto shore.

Most of all, it was knowing that the choices were all his. He chose our friendship, as much as I did. Our moments were genuine and pure. No fences, no leashes, no expectations, no commands. Just a girl and a dog, with the world washing up at our feet.

I won’t go back to visit Mexico. I’ll go back to visit Rex, mi amigo Mex.

18893110_10213636270840297_8405107738914004997_n

Our best teacher, is always the dog himself

I get it, why people are mostly confused once stepping inside the world of dog psychology. Books tell you one thing, trainers another. And there you are, dazed and confused, looking into the knowing eyes of the only one who is trying to convey you some truth.

Dogs have always been my best teachers. They all leave their mark on my experience, and together they shape what I try to translate towards people who’d like to learn what they’re all about.

Like Jésu, for instance. Here’s a short video on What Jésu taught me.

thumbnail_FullSizeRender.jpg

5 redenen om voor adoptie te kiezen

be-cool-adopt.jpg

Als mensen aan honden uit het asiel denken, beelden ze zich vaak onhandelbare, depressieve of ongezonde honden in. Echter is het tegendeel de realiteit. Meer nog: alle honden die in het asiel terechtkomen, waren ooit pup. De kans is groot dat ze als rashond werden aangekocht, en later werden afgestaan.

De redenen waarom honden worden afgestaan, zijn uiteenlopend. Soms klikt zijn/ haar karakter niet met dat van de mensen uit het gezin. Soms gebeurt er iets akeligs, wat het vertrouwen breekt. Vaker liggen banale redenen aan de basis voor een verblijf in het asiel. Onlangs zat er een pup van 9 weken die werd afgestaan omdat hij nog niet zindelijk was. Een andere hond zat er omdat hij groter bleek te zijn geworden dan verwacht.

Vele honden vinden binnen relatief korte termijn een nieuwe thuis. Anderen blijven wachten. En blijven wachten. Omdat ze wat ouder zijn, of minder mooi misschien. Zonde, want ik kan alleen maar voordelen bedenken bij het adopteren van een hond.

 

  1. Je weet wie je in huis haalt.

Het tegenovergestelde wordt te vaak beweerd als reden om net géén hond te adopteren uit het asiel. Daar sta ik van versteld, want deze honden zijn vaak volwassen en hebben hun karakter grotendeels gevormd. Je krijgt alle ruimte om elkaar te leren kennen, en om daarbij aan te voelen of jullie bij elkaar passen. Je kan de hond nu en dan uithalen om samen een wandeling te maken, je kan wat tijd samen doorbrengen, én je kan aan zijn/ haar verzorgers vragen welke ervaringen zij met deze hond hebben. Op die manier krijg je heel wat meer te weten over je toekomstige best friend, dan bij een enkel bezoek aan een nestje pups.

 

  1. De hond heeft een geschiedenis.

Ook dit wordt vaak als negatief beschouwd, terwijl een geschiedenis een karakter net versterkt. De hond is meestal al zindelijk en sociaal. Als hij negatieve ervaringen heeft met een bepaald type persoon of dier, dan weet je dat meestal voor je de hond mee naar huis neemt, en dan kun je daarmee rekening houden.

Vele mensen zijn bang dat een geadopteerde hond onverwachts lelijk zal reageren op iets waarmee hij negatieve ervaringen had. Echter is het bij pups én volwassen honden, belangrijk om een goed begrip te hebben van hondentaal voordat je een hond in huis haalt. Vele honden waarbij ik als gedragsbegeleidster terecht kom, zijn honden die als pup zijn aangekocht en ‘plots’ lelijk reageren op een bepaalde prikkel. Wanneer we de taal van de hond begrijpen, kunnen we de subtielste signalen opvangen en daarmee gepast omgaan, zodat zulke escalaties overbodig worden.

 

  1. De hond zal je des te liever zien.

Van alle honden waarmee ik ooit heb gewerkt en heb samengeleefd, zijn de honden die ik uit het asiel heb gehaald het gekste op me. Ze weten heus wie hen een goed gevoel gaf tijdens die stressvolle periode, en ze weten heus wie hen een beter leven bezorgt. Als jij de hond met respect benadert en de tijd geeft om zich aan te passen binnen zijn nieuwe omgeving, is de kans groot dat jullie band wel erg hecht wordt.

 

  1. Het is goedkoper.

Als je een hond uit het asiel adopteert, bekostigt de prijs die jij betaalt, de dierenartskosten en basisverzorging. Bovendien steun je een goed doel, en spaar je jezelf enkele honderden euro’s uit.

 

  1. Het is juist.

Dat voel je. Wanneer je een hond hebt leren kennen en je voor elkaar kiest, dan weet je het. Je voelt het wanneer je samen het terrein af wandelt: een nieuw en beter leven tegemoet. Je hebt op dat moment een leven gered, en je staat op het punt om daarvoor met vriendschap en dankbaarheid beloond te worden. Er is niets mooier dan dat.

 

Don’t shop. Adopt.

Veilig samenleven met je hond zonder trucjes: het kan!

“‘l école, c’est moi”, zegt Ben, die samenleeft met de American Stafford-mix Eva. Eva is een zachtaardige hond die de vrijheid geniet waar vele honden van dromen. Ze is sociaal, betrouwbaar, en vooral vrolijk gek. Alleen kan Eva niet zitten op commando. Eigenlijk hoeft Eva niets op commando. Dat maakt haar opvoeding zo sterk.
Shewolf praatte met Ben over het nut van gehoorzaamheidstraining binnen de opvoeding van een hond, en over wat een band tussen mens en hond écht solide maakt.

Geniet mee van een fijne ochtend in het park via onderstaande link:

Picknick met Ben & Eva

Eva.jpg

Hondenfluisteren: letterlijk.

Ineke heeft de neiging om zacht tegen honden te praten. Over de jaren is gebleken dat dit een opvallende kwaliteit is, die inmiddels typerend is geworden voor Shewolfs technieken om met honden te communiceren. In deze video licht Ineke toe waarom het zo belangrijk is om op een rustige, respectvolle manier met je hond te communiceren, zowel qua verbale als non-verbale taal.

Video: waarom Ineke ‘hondenfluisteren’ zo letterlijk neemt.