Mindful?

Door Fleur Preckler:

mindfulness_poster_UK

We zitten samen op de dorpel van de boshut, hij en ik.

We kijken uit over de velden en ik stel me voor dat dit samen kijken, gedachten laten komen en gaan, mijmeren moet zijn. 

Golvend zachtjes mijmeren, toelaten en weer loslaten van niet geordende gedachten en flarden van woorden, ideeën en zinnen.

Ik bedenk dat het wat zou zijn, moest ik alles wat me nu overspoelt kunnen vastleggen. Dat er vast wel ergens een wetenschapper is die hiervoor iets aan het ontwerpen is. Dat het misschien wel de essentie van creatie is, dit toelaten en loslaten van niet geordende gedachten.

Ik neem me voor om straks, wanneer ik rechtsta om een trui te halen want het wordt toch wel fris en ik moet ook nog koken en had ik eigenlijk al hout voor de kachel of.. om straks eerst aan tafel te zitten en alles wat nu bij me opkomt, die flarden, neer te pennen. Dat zou goed zijn ja, dan doe ik er iets mee.

Tegelijk bedenk ik dat het plots niet langer gedachten laten komen en gaan is, wat ik nu doe, en dat hij waarschijnlijk veel rustiger en echter aan het mijmeren is.

Windlezen, zo vertelde iemand mij. Het is windlezen.

Ik moet denken aan die bekende cartoon die circuleert op internet, waarbij je boven mijn hoofd een gedachtenwolkje zou zien met alle duizend en één dingen waar ik nu toch plots mee bezig blijk te zijn. En boven zijn hoofd de gedachtenwolk met daarin gewoon de afbeelding van hij en ik, op de dorpel.

Ik kijk snel en stilletjes uit mijn ooghoek opzij want wil hem niet storen in zijn ‘zijn’ en zie hoe zijn neusje kleine beweginkjes maakt, zijn oogjes zacht, zijn gezichtje ontspannen.

Wat zou hij lezen in de wind? 

Zou hij begrijpen dat ik het ben die van hem leert en niet omgekeerd? Zou hij me vergeven voor alle beperkingen die de drukte van mijn mensenleven hem oplegt? Ik zoek naar een taal die ons verbindt om hem te zeggen dat het me spijt eigenlijk, dat ik zoveel van hem vraag. Hij zal het wel lezen toch, in de wind? Dat ik er voor hem ben maar me zo vaak tekort voel schieten. 

Hij verschuift een beetje, zucht eens diep en laat zijn hoofd vervolgens zachtjes rusten op mijn knie. Hij sluit de ogen. Het is goed, denk ik. Ik leg mijn hand op zijn hoofdje, en schuif een beetje dichter naar hem toe, want het wordt wat frisser, maar die trui, die kan nog even wachten.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s